Są osoby, o których można napisać wiele. Można wymienić stanowiska, osiągnięcia, nagrody i lata pracy. Ale są też takie osoby, których nie da się opisać wyłącznie przez zawodowy życiorys. Jolanta Skoczylas była właśnie taką osobą.
Jej życie zawodowe i osobiste przez dziesięciolecia było związane z Zespołem Szkół Budowlanych im. Kazimierza Wielkiego w Radomiu. Była naszą absolwentką, nauczycielką, kierowniczką warsztatów, wieloletnią dyrektorką, a później nadal bliską i życzliwą osobą wspierającą szkołę.
Można powiedzieć, że znała Budowlankę z każdej strony.
Najpierw sama była jej uczennicą. W 1980 roku ukończyła naszą szkołę. Później zdobyła wykształcenie na Politechnice Warszawskiej i została magistrem inżynierem budownictwa. Przez jedenaście lat pracowała w przedsiębiorstwie budowlanym, zdobywając doświadczenie, które później z powodzeniem wykorzystywała w pracy z młodzieżą.
W 1991 roku wróciła do swojej szkoły już jako nauczycielka przedmiotów zawodowych.
I od tego momentu rozpoczął się kolejny rozdział jej niezwykłej historii.
Była nauczycielką, kierowała warsztatami szkolnymi, a w 2002 roku została dyrektorem Zespołu Szkół Budowlanych. Przez kolejne dwadzieścia lat z ogromnym zaangażowaniem kierowała szkołą, która była jej bardzo bliska.
Ale dla niej szkoła nigdy nie była tylko budynkiem, stanowiskiem czy miejscem pracy. Była przede wszystkim ludźmi.
Tymi, których spotykała każdego dnia – nauczycielami, pracownikami, uczniami, absolwentami i rodzicami.
Potrafiła rozmawiać. Potrafiła słuchać. Potrafiła zauważyć człowieka.
Była osobą, do której można było przyjść z pomysłem, problemem, pytaniem czy wątpliwością. Wspierała nauczycieli w ich pracy, ufała ich doświadczeniu i dawała im przestrzeń do działania. Cieszyła się z sukcesów uczniów i pracowników. Wiedziała, że szkołę tworzą ludzie i że najlepsze rzeczy powstają wtedy, kiedy ludzie potrafią ze sobą współpracować.
Jej podejście do kierowania szkołą doskonale oddają słowa, które kiedyś wypowiedziała:
„Imperium nie, gospodarstwo tak”.
To krótkie zdanie mówi o niej bardzo wiele.
Nie potrzebowała budować dystansu. Nie uważała, że stanowisko dyrektora oznacza władzę nad innymi. Wierzyła w rozmowę, współpracę, odpowiedzialność i wzajemny szacunek. Jej autorytet wynikał nie tylko z pełnionej funkcji, ale przede wszystkim z doświadczenia, wiedzy i sposobu, w jaki traktowała ludzi.
Przez dwadzieścia lat jej dyrektorskiej pracy Budowlanka zmieniała się i rozwijała. Modernizowała swoją bazę, rozwijała ofertę kształcenia, odpowiadała na potrzeby rynku pracy, rozwijała szkolnictwo sportowe. Powstawały nowe możliwości dla uczniów, a szkoła umacniała swoją pozycję w Radomiu.
Jolanta Skoczylas była także cenioną specjalistką w zakresie kształcenia zawodowego. Jej wiedza i doświadczenie wykorzystywane były przy tworzeniu programów nauczania, systemów oceniania, zadań egzaminacyjnych, pakietów edukacyjnych, standardów kwalifikacji zawodowych i podstaw programowych dla zawodów. Jej doświadczenie było ważne także poza szkołą – współpracowała z instytucjami zajmującymi się edukacją zawodową i rynkiem pracy.
Za swoją działalność została uhonorowana między innymi Medalem Prezydenta Miasta Radomia.
Jednak nawet najdłuższa lista zawodowych osiągnięć nie powie o niej tyle, ile wspomnienia osób, które ją znały.
Bo Jolanta Skoczylas potrafiła być blisko ludzi.
Po zakończeniu pracy na stanowisku dyrektora w 2022 roku nie odwróciła się od szkoły. Przeciwnie – nadal interesowała się jej życiem, wspierała podejmowane działania i pozostawała w kontakcie z nauczycielami, pracownikami i uczniami. Budowlanka nadal była dla niej ważna.
I chyba właśnie dlatego jej obecność pozostanie z nami na długo.
Dla jednych była dyrektorką.
Dla innych – nauczycielką.
Dla wielu – przełożoną, która potrafiła wspierać i zaufać.
Dla kolejnych pokoleń uczniów – osobą, która współtworzyła szkołę, w której dorastali i zdobywali zawód.
A dla samej Budowlanki była kimś jeszcze więcej.
Była jej częścią.
Przeszła drogę, która dziś wydaje się wyjątkowo symboliczna: od uczennicy, przez nauczycielkę i kierowniczkę warsztatów, do dyrektorki, a później znów do życzliwej osoby stojącej blisko szkoły i wspierającej ją swoim doświadczeniem.
To piękna szkolna historia.
I pozostanie w naszej pamięci.
Dziś trudno mówić o pożegnaniu kogoś, kto przez tak wiele lat był obecny w życiu naszej szkoły. Łatwiej mówić o wdzięczności.
Dziękujemy, Pani Dyrektor.
Za wiedzę i doświadczenie.
Za lata pracy.
Za troskę o szkołę.
Za zaufanie, którym obdarzała Pani nauczycieli i pracowników.
Za życzliwość dla uczniów.
Za rozmowy, rady i wsparcie.
Za wszystkie chwile, w których można było poczuć, że po drugiej stronie jest człowiek, który chce pomóc.
I za to, że po tylu latach nadal była Pani blisko Budowlanki.
Zostawiła Pani w naszej szkole nie tylko swój zawodowy dorobek. Zostawiła Pani ludzi, których Pani nauczyła, wspierała, inspirowała i którym pomogła uwierzyć, że warto działać razem.
A takich śladów nie zaciera czas.
Pani Dyrektor Jolanto Skoczylas – dziękujemy za wspólną drogę.
Na zawsze pozostanie Pani częścią naszej Budowlanki.
Społeczność Zespołu Szkół Budowlanych im. Kazimierza Wielkiego w Radomiu
