Historia

Historia

Nasza szkoła należy do tych nielicznych w mieście, województwie, a także kraju, które swoją działalność dydaktyczną i wychowawczą rozpoczęły z chwilą odzyskania przez Polskę niepodległości i powstania II Rzeczypospolitej. Miało to miejsce w październiku 1919 r. Placówka kilkakrotnie zmieniała swoją nazwę oraz siedzibę, obecnie pod nazwą "Zespół Szkół Budowlanych im. Kazimierza Wielkiego" mieści się w budynku przy ulicy Kościuszki 7. Początkowo była to typowo męska szkoła, nie lada sensacją było pojawienie się w roku szkolnym 1949/50 trzech pierwszych dziewcząt. Obecnie "Budowlanka" jest szkołą koedukacyjną, w której uczniowie mogą się kształcić w różnych typach szkół - nie tylko budowlanych.

oś czasu

1919

Historia szkoły sięga roku 1919, kiedy w Skarżysku-Kamiennej, pracownik istniejącego tu dużego węzła kolejowego, inż. Tadeusz Krzyżanowski założył Średnią Techniczną Szkołę Kolejową.

1921

Decyzją władz kolejowych i oświatowych szkoła została przeniesiona do Radomia, gdzie zaczęła szybko się rozwijać. Znaczącą przyczyną jej rozwoju była budująca się Państwowa Fabryka Broni w Radomiu, która swój rozwój wiązała z kształceniem tu średniej kadry technicznej dla potrzeb fabryki.

timeline-image

1922

ul. Słowackiego 8, lata 1922–1932

timeline-image

1930

w wyniku planowych działań i usilnych starań dyrektora szkoły mgr inż. Leona Mroczkowskiego, szkoła otrzymała nowy, funkcjonalny budynek warsztatowy, a w dwa lata później nowoczesny budynek dydaktyczny przy ul. Kościuszki 7. Obiekty te wybudowane zostały na terenie odstąpionym szkole przez Fabrykę Broni.

timeline-image

1938

Wysoki poziom organizacji i kształcenia stawiał radomską szkołę techniczną z wydziałami: mechanicznym, budowlanym i drogowym, o nazwie od 1938 r. „Państwowe Szkoły Przemysłowe w Radomiu”, w szeregu najlepszych szkół technicznych w kraju.Wysokim wynikom dydaktycznym dorównywały wyniki wychowawcze, osiągane wzorcową pracą nauczycieli i uczniów w kołach zajęć pozalekcyjnych (czterogłosowy chór męski, orkiestra dęta i mandolinistów, zespoły: teatralny, krajoznawczy, żywego słowa, szkolny klub sportowy i wydawnictwo „Ku szczytom”). Szkoła Techniczna stała się animatorem szkolnej kultury artystycznej oraz animatorem wychowywania przez ku1turę.

1939

Wojna i okupacja sprowadziły działalność szkoły do budynku warsztatowego (w budynku dydaktycznym urządzony był szpital dla wojska) i do bardzo ograniczonego programu wyłącznie dydaktycznego, pod którego płaszczem nie zaniedbywano spraw wychowawczych i patriotycznych. Ponieważ częściowo chroniła przed wywózką na przymusowe roboty do Niemiec, stała się miejscem schronienia dla wielu ludzi podziemia. Jednym z nich był uczeń Jan Sońta ps. „Ośka”, legendarny przywódca Batalionów Chłopskich Ziemi Radomskiej. Szkoła poniosła w tym okresie największe ofiary – życie 77 nauczycieli i absolwentów oraz 17 uczniów. Dyrektorem, któremu przyszło kierować szkołą w tak specyficznie trudnych warunkach niewoli był wybitny pedagog, naukowiec, technolog i działacz oświatowy inż. Bolesław Egiejman.

1945

Wojna i okupacja sprowadziły działalność szkoły do budynku warsztatowego (w budynku dydaktycznym urządzony był szpital dla wojska) i do bardzo ograniczonego programu wyłącznie dydaktycznego, pod którego płaszczem nie zaniedbywano spraw wychowawczych i patriotycznych. Ponieważ częściowo chroniła przed wywózką na przymusowe roboty do Niemiec, stała się miejscem schronienia dla wielu ludzi podziemia. Jednym z nich był uczeń Jan Sońta ps. „Ośka”, legendarny przywódca Batalionów Chłopskich Ziemi Radomskiej. Szkoła poniosła w tym okresie największe ofiary – życie 77 nauczycieli i absolwentów oraz 17 uczniów. Dyrektorem, któremu przyszło kierować szkołą w tak specyficznie trudnych warunkach niewoli był wybitny pedagog, naukowiec, technolog i działacz oświatowy inż. Bolesław Egiejman.

1950

1W 1950 r. liczba uczniów osiągnęła cyfrę 1700. Po raz pierwszy zostały przyjęte do szkoły męskiej trzy dziewczęta. Budynek stał się kolebką i przez 10 lat siedzibą pierwszej radomskiej wyższej uczelni technicznej (dziś Politechnika Radomska).

1951

31 grudnia 1951 r. na skutek reorganizacji szkolnictwa zawodowego w Polsce nastąpił podział Państwowych Szkół Przemysłowych na trzy samodzielne szkoły: Technikum Mechaniczne, Drogowe i Budowlane z przydziałem dla niego tymczasowej siedziby w budynku „Bursy Leśników” przy ul. 1-go Maja 68A.

timeline-image

1968

Od 15 grudnia 1968 r. szkoła o nazwie Zespół Szkół Budowlanych mieściła się w nowym, nowocześnie zaprojektowanym, wyposażonym i urządzonym budynku dydaktycznym przy ul. Kościuszki 7.

timeline-image

1970

Okazałą wizytówką szkoły był działający w latach 1970–1996 Harcerski Zespół Artystyczny „Kamerton” pod dyr. Aleksandra Sawickiego absolwenta, a później nauczyciela szkoły, podtrzymujący chlubne tradycje kulturalne szkoły.

1990

Chlubą i dumą szkoły są wybitni i znani jej absolwenci: architekci, konstruktorzy, nauczyciele akademiccy, działacze polityczni i społeczni, publicyści, muzycy, tancerze i śpiewacy. Z inspiracji tych tradycji założone i zorganizowane zostało w szkole w 1990 r. Liceum Sztuk Plastycznych, dziś samodzielna, znana i ceniona szkoła artystyczna. Szkoła posiada swój znak, hymn i sztandar.

DZIŚ

Chlubą i dumą szkoły są wybitni i znani jej absolwenci: architekci, konstruktorzy, nauczyciele akademiccy, działacze polityczni i społeczni, publicyści, muzycy, tancerze i śpiewacy. Z inspiracji tych tradycji założone i zorganizowane zostało w szkole w 1990 r. Liceum Sztuk Plastycznych, dziś samodzielna, znana i ceniona szkoła artystyczna. Szkoła posiada swój znak, hymn i sztandar.

patron szkoły

Kazimierz Wielki

patron szkoły

Urodzony w 1310 r., syn Władysława I Łokietka I i księżniczki wielkopolskiej Jadwigi. Ostatni przedstawiciel dynastii Piastów zasiadający na tronie polskim. Objął rządy po śmierci ojca, koronując się natychmiast w Krakowie na króla polskiego. Znalazł się w trudnej sytuacji - konflikt z potężnym Zakonem Krzyżackim, król czeski Jan Luksemburski rościł pretensje do tronu polskiego, skarb pusty. Wiedział, że nie stać go na prowadzenie wojen i dążył do pokojowego uregulowania sporów. Chciał najpierw wzmocnić Polskę gospodarczo, a potem odbijać utracone ziemie, opierając się na sojuszu z Węgrami. W roku 1343 zawarł pokój z Krzyżakami w Kaliszu, w którym za cenę zwrotu Kujaw i ziemi dobrzyńskiej rezygnował z Pomorza Gdańskiego. Wyrzekł się pretensji do większości księstw śląskich w zamian za zrzeczenie się pretensji do korony polskiej przez Jana Luksemburskiego. Dzięki tym ustępstwom zyskał wiele, oddając w zamian ziemie, których i tak nie miał. Popierał rozwój miast, handlu i rzemiosła, wznosił zamki warowne i otaczał miasta murami obronnymi. Stąd powstało powiedzenie: "Zastał Polskę drewnianą, zostawił murowaną". Przeprowadził kodyfikację prawa, dokonał reformy monetarnej i wojskowej. W roku 1364 ufundował Akademię Krakowską - pierwszą w kraju wyższą uczelnię. W latach 1340-1349 przyłączył do Polski Ruś Halicko-Włodzimierską. Zhołdował w 1350 r. Mazowsze, odebrał Brandenburgii ziemie pograniczne. Umierając zostawił Królestwo Polskie zjednoczone i silne gospodarczo.

Kazimierz Wielki jest patronem ZSB od 1991 r. Wedlug monografii historycznej miasta Radomia, Jana Lubońskiego z 1907 r. - "Za czasów Kazimierza Wielkiego stare miasto Radom zaczyna się przesuwać od góry Piotrówki ku dolinie". Kazimierz Wielki, często przebywający na radomskim zamku, otoczył nowo powstające miasto okopem, murami, basztami i zbudował trzy bramy prowadzące do miasta. Najważniejsze rozporządzenia króla, to: przeniesienie wójtostwa ze starego Radomia do nowego w 1360 r. i przeniesienie miasta z prawa średzkiego na magdeburskie w 1364 r.