Historia

Nasza szkoła należy do tych nielicznych w mieście, województwie, a także kraju, które swoją działalność dydaktyczną i wychowawczą rozpoczęły z chwilą odzyskania przez Polskę niepodległości i powstania II Rzeczypospolitej. Miało to miejsce w październiku 1919 r. Placówka kilkakrotnie zmieniała swoją nazwę oraz siedzibę, obecnie pod nazwą "Zespół Szkół Budowlanych im. Kazimierza Wielkiego" mieści się w budynku przy ulicy Kościuszki 7. Początkowo była to typowo męska szkoła, nie lada sensacją było pojawienie się w roku szkolnym 1949/50 trzech pierwszych dziewcząt. Obecnie "Budowlanka" jest szkołą koedukacyjną, w której uczniowie mogą się kształcić w różnych typach szkół - nie tylko budowlanych.

Oś czasu

1. 1919

   Historia szkoły sięga roku 1919, kiedy w Skarżysku-Kamiennej, pracownik istniejącego tu dużego węzła kolejowego, inż. Tadeusz Krzyżanowski założył Średnią Techniczną Szkołę Kolejową.

2. 1921

   Decyzją władz kolejowych i oświatowych szkoła została przeniesiona do Radomia, gdzie zaczęła szybko się rozwijać. Znaczącą przyczyną jej rozwoju była budująca się Państwowa Fabryka Broni w Radomiu, która swój rozwój wiązała z kształceniem tu średniej kadry technicznej dla potrzeb fabryki.

   

3. 1922

   ul. Słowackiego 8, lata 1922–1932

   

4. 1930

   w wyniku planowych działań i usilnych starań dyrektora szkoły mgr inż. Leona Mroczkowskiego, szkoła otrzymała nowy, funkcjonalny budynek warsztatowy, a w dwa lata później nowoczesny budynek dydaktyczny przy ul. Kościuszki 7. Obiekty te wybudowane zostały na terenie odstąpionym szkole przez Fabrykę Broni.

   

5. 1938

   Wysoki poziom organizacji i kształcenia stawiał radomską szkołę techniczną z wydziałami: mechanicznym, budowlanym i drogowym, o nazwie od 1938 r. „Państwowe Szkoły Przemysłowe w Radomiu”, w szeregu najlepszych szkół technicznych w kraju.Wysokim wynikom dydaktycznym dorównywały wyniki wychowawcze, osiągane wzorcową pracą nauczycieli i uczniów w kołach zajęć pozalekcyjnych (czterogłosowy chór męski, orkiestra dęta i mandolinistów, zespoły: teatralny, krajoznawczy, żywego słowa, szkolny klub sportowy i wydawnictwo „Ku szczytom”). Szkoła Techniczna stała się animatorem szkolnej kultury artystycznej oraz animatorem wychowywania przez ku1turę.

6. 1939

   Wojna i okupacja sprowadziły działalność szkoły do budynku warsztatowego (w budynku dydaktycznym urządzony był szpital dla wojska) i do bardzo ograniczonego programu wyłącznie dydaktycznego, pod którego płaszczem nie zaniedbywano spraw wychowawczych i patriotycznych. Ponieważ częściowo chroniła przed wywózką na przymusowe roboty do Niemiec, stała się miejscem schronienia dla wielu ludzi podziemia. Jednym z nich był uczeń Jan Sońta ps. „Ośka”, legendarny przywódca Batalionów Chłopskich Ziemi Radomskiej. Szkoła poniosła w tym okresie największe ofiary – życie 77 nauczycieli i absolwentów oraz 17 uczniów. Dyrektorem, któremu przyszło kierować szkołą w tak specyficznie trudnych warunkach niewoli był wybitny pedagog, naukowiec, technolog i działacz oświatowy inż. Bolesław Egiejman.

7. 1945

   Wojna i okupacja sprowadziły działalność szkoły do budynku warsztatowego (w budynku dydaktycznym urządzony był szpital dla wojska) i do bardzo ograniczonego programu wyłącznie dydaktycznego, pod którego płaszczem nie zaniedbywano spraw wychowawczych i patriotycznych. Ponieważ częściowo chroniła przed wywózką na przymusowe roboty do Niemiec, stała się miejscem schronienia dla wielu ludzi podziemia. Jednym z nich był uczeń Jan Sońta ps. „Ośka”, legendarny przywódca Batalionów Chłopskich Ziemi Radomskiej. Szkoła poniosła w tym okresie największe ofiary – życie 77 nauczycieli i absolwentów oraz 17 uczniów. Dyrektorem, któremu przyszło kierować szkołą w tak specyficznie trudnych warunkach niewoli był wybitny pedagog, naukowiec, technolog i działacz oświatowy inż. Bolesław Egiejman.

8. 1950

   W 1950 r. liczba uczniów osiągnęła cyfrę 1700. Po raz pierwszy zostały przyjęte do szkoły męskiej trzy dziewczęta. Budynek stał się kolebką i przez 10 lat siedzibą pierwszej radomskiej wyższej uczelni technicznej (dziś Politechnika Radomska).

9. 1951

   31 grudnia 1951 r. na skutek reorganizacji szkolnictwa zawodowego w Polsce nastąpił podział Państwowych Szkół Przemysłowych na trzy samodzielne szkoły: Technikum Mechaniczne, Drogowe i Budowlane z przydziałem dla niego tymczasowej siedziby w budynku „Bursy Leśników” przy ul. 1-go Maja 68A.

   

10. 1968

    Od 15 grudnia 1968 r. szkoła o nazwie Zespół Szkół Budowlanych mieściła się w nowym, nowocześnie zaprojektowanym, wyposażonym i urządzonym budynku dydaktycznym przy ul. Kościuszki 7.

    

11. 1970

    Okazałą wizytówką szkoły był działający w latach 1970–1996 Harcerski Zespół Artystyczny „Kamerton” pod dyr. Aleksandra Sawickiego absolwenta, a później nauczyciela szkoły, podtrzymujący chlubne tradycje kulturalne szkoły.

12. 1990

    Chlubą i dumą szkoły są wybitni i znani jej absolwenci: architekci, konstruktorzy, nauczyciele akademiccy, działacze polityczni i społeczni, publicyści, muzycy, tancerze i śpiewacy. Z inspiracji tych tradycji założone i zorganizowane zostało w szkole w 1990 r. Liceum Sztuk Plastycznych, dziś samodzielna, znana i ceniona szkoła artystyczna. Szkoła posiada swój znak, hymn i sztandar.

13. Dziś

    Szkoła ciągle się rowija, staramy się sporstać wymogom współczesności. Warto podkreślić pojawienie się Szkoły Mistrzostwa Sportowego (sekcja zapasy), która istnieje od 01.09.1998r. Dyrektorem ZSB był wówczas Janusz Dzierżanowski. O powstanie SMS zabiegał trener Marian Osiński, który został wicedyrektorem ZSB odpowiedzialnym za szkolenie sportowe. Szczególny rozkwit SMS-u nastąpił od roku szkolnego 2002/2003, kiedy dyrektorem ZSB została pani Jolanta Skoczylas.